ضریب پخشیدگی طولی یکی از مهم ترین پارامترهای مدل سازی کیفی در رودخانه ها به حساب می آید. روش های متعددی جهت برآورد این پارامتر ارائه شده است که جهت تعیین کارایی آن ها عمدتاً از معیارهای آماری دقت و خطا استفاده شده است که به تنهایی نمی تواند به عنوان معیار مقایسه روش های مختلف مورد استناد قرار گیرد. بر همین اساس در این تحقیق به منظور ارزیابی کارایی روش های مختلف برآورد ضریب پخشیدگی، تلفیقی از معیارهای عدم قطعیت در کنار شاخص های آماری دقت و خطا مورد استفاده قرار گرفت. جهت بررسی میزان عدم قطعیت روش های مختلف برآورد ضریب پخشیدگی طولی از رویکرد تحلیل فاصله استفاده گردید. به این منظور برای داده های واقعی گزارش شده در تحقیقات قبلی، در ازای فرض عدم قطعیت در مقادیر اندازه گیری شده پارامترهای مستقل، باند تغییرات محتمل ضریب پخشیدگی طولی محاسباتی برای روش های مختلف به دست آمد. سپس، براساس مقایسه مقادیر واقعی اندازه گیری شده ضریب پخشیدگی طولی نسبت به موقعیت باندهای عدم قطعیت محاسباتی، 10 شاخص عدم قطعیت و دقت برای هر روش برآوردکننده محاسبه گردید. در ادامه، برای تعیین مناسب ترین روش برآورد ضریب پخشیدگی طولی با در نظرگرفتن عدم قطعیت نسبی کمتر و دقت نسبی بیشتر، کارایی روش ها با سه مدل تصمیم گیری چند معیاره شامل CUI، TOPSIS و VIKOR، و پس از وزن دهی به 10 شاخص عدم قطعیت –,دقت به روش وزن دهی ارزیابی گردید. نتایج روش های تصمیم گیری چند معیاره، نزدیکی بالایی به یکدیگر داشته و در تمامی روش ها مدل ریاضی دنگ و همکاران و مدل تجربی ژنگ و هوای از کارایی بالاتری نسبت به سایر روش ها برخوردار بوده اند.

متن کامل مقاله های این شماره به زبان انگلیسی می باشد، لطفا برای مشاهده متن کامل مقالات به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

سابقه و هدف: لس ها نوع خاصی از خاک های سیلتی با ساختار متخلخل و چسبندگی ضعیف هستند. خاک های لسی در صورت مدیریت نامناسب، حساس ترین خاک ها به فرسایش می باشند و به راحتی توسط باران های تند شسته می شوند. یکی از مهم ترین فاکتور های تاثیرگذار در آسیب پذیری خاک های لسی، پدیده واگرایی است. که طی آن خاک در اثر تماس با آب به صورت شناور در آن در آمده و توسط نیروی حاصل از جریان آب از محیط خارج می گردد. مطالعات زیادی در راستای بهبود خاک های واگرا توسط محققین انجام شده است. که ارائه روش بهسازی مناسب برای این خاک ها، مستلزم تعیین و تشخیص درست درجه واگرایی در منطقه مورد مطالعه است. شناسایی کامل خاک واگرا نیز منوط به انجام یک آزمایش دقیق می باشد. در نتیجه روش-های مختلفی جهت شناسایی واگرایی خاک ارائه شده است. که شاخص ترین آن-ها روش پین هول، شیمیایی، کرامب و هیدرومتری دوگانه می باشد. تاکنون اتفاق نظر کلی و جامعی در خصوص اولویت بندی استفاده از آزمایش های واگرایی وجود ندارد. با توجه به اهمیت موضوع واگرایی بر کیفیت خاک و محصولات کشاورزی در این تحقیق می کوشیم تا میزان دقت آزمایش های مختلف در تشخیص واگرایی خاک را مورد بررسی قرار دهیم.مواد و روش ها: این پژوهش بر روی خاک های لسی استان گلستان انجام شد. تعداد 7 خاک رخ از نقاط مختلف استان انتخاب، نمونه برداری و تشریح گردید. خصوصیات فیزیکوشیمیایی خاک نظیر بافت، چگالی، واکنش خاک، املاح موجود در خاک و.. اندازه گیری و آزمایش های مهم تعیین پتانسیل واگرایی خاک نظیر آزمایش پین هول، شیمیایی، کرامب و هیدرومتری دوگانه براساس استاندارد های ASTM انجام شد. در نهایت صحت سنجی آزمایش ها براساس مقایسه نتایج آن ها با یکدیگر انجام پذیرفت.یافته ها: نتایج بیانگر آن است که درصد کرین آلی و تخلخل خاک از سطح (افق A) به عمق خاک (افق B و C) کاهش یافته، در مقابل میزان جرم مخصوص ظاهری افزایش نشان داده است. از این رو تغییر در خصوصیات خاک از افق های سطحی به عمقی مسبب تغییر در میزان واگرایی این افق ها گردیده است. از سوی دیگر مقادیر بالای سدیم تبادلی در برخی از افق ها موجب واگرایی شیمیایی گردید که نشان دهنده نقش سدیم در افزایش ضخامت لایه دوگانه سطوح رسی خاک است. با این حال نتایج این پژوهش حاکی از عدم واگرایی شدید خاک های لسی استان گلستان می باشد. از طرفی آزمایش-های واگرایی انجام شده بر روی این خاک ها نشان می دهد که پدیده واگرایی ناشی از حضور سدیم، در فرسایش این خاک ها نقشی ندارد و واگرایی این خاک ها اساساً یک پدیده فیزیکی است که ناشی از بافت و دانه بندی لس های منطقه مورد مطالعه می باشد.نتیجه گیری : نتایج مطالعات حاکی از آن است که تقریبا تمامی آزمایش-ها، توانایی تشخیص واگرایی خاک را دارند تنها تفاوت در بیان شدت واگرایی و در واقع دقت آزمایش است. در تعیین پتانسیل واگرایی خاک ها، آزمایش پین هول حالت واقعی تراوش آب در ترک های موجود در ساختار خاک را بهتر مدل می کند. پس در همه حال نتایج حاصل از این آزمایش می تواند نماینده پتانسیل واگرایی واقعی خاک منطقه باشد. از طرفی آزمایش کرامب در خاک های لسی پتانسیل واگرایی را کم تر از حالت واقعی نشان داد و روش هیدرومتری دوگانه بیش ترین تطابق را با نتایج آزمایش پین-هول داشت.کلمات کلیدی: خاک های لسی، خاک های واگرا، آزمایش پین هول، آزمایش هیدرومتری دوگانه.

اسکنبیل هفت بندی (Calligonumpolygonoides) از جمله گیاهان بوته ای مقاوم به خشکی است. این گیاه نقش مهمی در بهبود مواد آلی و ساختار خاک، تثبیت شن و بادشکن در مناطق بیابانی سیستان و بلوچستان ایفا می کند. در پژوهش حاضر پراکنش گیاه اسکنبیل در سه منطقه استان سیستان و بلوچستان (زهک، تهلاب و جازموریان) با استفاده از شاخص های فاصله ای (مربع T، هاپکینز، هولگیت، جانسون، زایمر و پیلو) و شاخص های کوادراتی (تیلور، ایوواو، موریسیتا، K و نسبت واریانس به میانگین)ارزیابی شد. هدف ارزیابی الگوی پراکنش و انتخاب بهترین شاخص برای این ارزیابی بوده است. نمونه برداری از گیاه به روش تصادفی سیستماتیک انجام شد. بدین صورت که در هر منطقه، چهار ترانسکت 100 متری در داخل محدوده 5000 متر مربعی در نظر گرفته شد. در هر ترانسکت فاصله گیاهان نزدیک به نقاط تصادفی اندازه گیری و شمارش گیاهان داخل قطعات نمونه انجام و محاسبه شاخص ها صورت گرفت. نتایج نشان دادکه الگوی پراکنش اسکنبیل در سیستان و بلوچستان به صورت تصادفی است. بهترین شاخص های کوادراتی برای تعیین الگوی پراکنش این گونه، تیلور و موریسیتا و دربین شاخص های فاصله ای پیلو و مربع Tارزیابی شد. نتایج کلی نشان داد که شاخص های کوادراتی نسبت به شاخص های فاصله ای از دقت بیشتر و عملکرد یکسانی در ارزیابی الگوی پراکنش این گیاه برخوردار هستند.

روش AFLQ روش غیرآماری است که جدول داده- ستانده ملی را به جدول داده- ستانده منطقه ای (استانی) تبدیل می کند. این روش بهترین روش از لحاظ هزینه و وقت در تعمیم جدول داده- ستانده ملی به منطقه ای می باشد. روش AFLQ که توسط فلگ و همکارانش ارائه شد هر چند مراحل تکاملی خود را طی زمان پیمود و از آزمون های مختلفی گذشت،اما هنوز ایراداتی دارد. نقص این مدل در تعدیل نادرست بخش های ضعیف است به طوری که اگر بخشی سهم مکانی کوچکی داشته باشد احتمال پیشرو بودن آن از منظر تقاضا (شاخص انتشار بالای یک) وجود دارد. نتایج عملی در این روش AFLQ نشان می دهد به عنوان مثال استان آذربایجان غربی دارای 13 بخش ضعیف است که 10 بخش از آن شاخص انتشار بزرگتر از یک را کسب نموده است. در ادامه مقاله با تعدیل بخش های ضعیف روش جدید MFLQ پیشنهاد می گردد. نتایج نشان می دهد که روش MFLQ که بخش های ضعیف را تعدیل می نماید نسبت به روش AFLQ خطای کمتری در استان ها دارد.

مقدمه: مرگ ناگهانی قلبی در بیماران همودیالیزی طی ساعات بعد از دیالیز زمانی که ضربان های زودرس بطنی اتفاق می افتد، شایع است. میزان پراکندگی فواصلQT  که نشانگر ناهمگونی در تحرک ناپذیری نواحی مختلف میوکارد است، به عنوان وسیله ای جهت شناسایی بیماران در خطر آریتمی وخیم و مرگ ناگهانی قلبی مورد استفاده قرار می گیرد. هدف این مطالعه تعیین اثر همودیالیز روی میزان پراکندگی فواصل (QTd) QT، پراکندگیQT اصلاح شده (QT cd) و ماکزیممQT  اصلاح شده(QTc max)  در بیماران تحت همودیالیز مزمن بود.روش کار: در این مطالعه توصیفی- تحلیلی، اطلاعات48  بیمار مبتلا به ESRF غیردیابتی ( 30مرد و 18زن) با متوسط سن (43±16) سال مورد بررسی قرار گرفت. الکتروکاردیوگرام 5-10 دقیقه قبل و بعد از دیالیز ثبت و همزمان سطح سدیم، کلسیم، فسفر، منیزیم و پتاسیم اندازه گیری شد. تعیین فواصلQT  از روی الکتروکاردیوگرام هایی که سه برابر بزرگتر شده بود، با استفاده از کالیپر صورت گرفت. طی همودیالیز بجز سدیم هپارین و کلرید سدیم ایزوتونیک و هیپرتونیک داروی دیگری مصرف نشد و داروهای مصرفی بیماران شامل داروهای دیژیتال، پایین آورنده فشار خون و بتابلوکرها، تغییر داده نشد. داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.نتایج: نتایج نشان می دهد که QTcMax از434±12.88 ms  قبل از دیالیز به 443±21.33ms بعد از دیالیز افزایش یافته است (P<0.001). همچنین میزانQTd  وQTcd  به ترتیب نشان دهنده افزایشی از55.87±7.53ms  و 61.18±7.43ms  قبل از دیالیز به 68.79±1032ms 61.27±9.09ms بعد از دیالیز بود (P<0.001). %33.33 بیماران قبل و %47.90 بعد از دیالیز دارای QTc max بالای440ms  بودند.نتیجه گیری: همودیالیز باعث افزایش شاخص های الکتروکاردیوگرافیک(QTcMax, QTcd, QTd)  در بیماران با نارسایی کلیه می شود و می توان گفت ناهمگونی در رپولاریزاسیون ناحیه ای بطنی طی دیالیز افزایش می یابد.

سابقه و هدف: هایپوکسی شبانه یکی از عوامل قوی در بالا بردن احتمال مرگ و میر در بیماران دچار نارسایی مزمن قلبی (CHF) و با افزایش بروز آریتمی های بطنی و دهلیزی همراه است(QTD) QT dispersion معیاری برای بررسی عملکرد قلب است و افزایش آن نشان دهنده احتمال بروز آریتمی بطنی و مرگ ناگهانی است. با توجه به تناقضات درمورد تاثیر اکسیژن درمانی شبانه (NOT) و کاستی های تحقیقات قبلی در این مطالعه تاثیر اکسیژن درمانی شبانه (NOT) بر عملکرد الکتروفیزیولوژیک قلب و QTd در بیماران دچار CHF بررسی شد.روش بررسی: در تحقیق با طراحی کارآزمایی بالینی روی 54 بیمار دچار CHF (EF<40%) تحت NOT قرار گرفتند. قبل و پس از درمان، توسط الکتروکاردیوگرافی میزان QTd محاسبه شد. در نهایت مقدار QTd قبل و پس از درمان با استفاده از آزمون t زوجی مقایسه گردید.یافته ها: مقدار QTd قبل از اکسیژن درمانی، 56.3±18.2 msec و پس از اکسیژن درمانی، 46.3±17 msecبه دست آمد و مشاهده گردید که اختلاف در مقدار QTd در دو حالت اندازه گیری، از نظر آماری معنی دار است(p=0.001). نتیجه گیری: به نظر می رسد NOT در بیماران دچار CHF می تواند باعث کاهش مقدار QTd شود و در نتیجه می تواند احتمال بروز آریتمی های بطنی و مرگ ناگهانی را کمتر کند. البته مکانیسم های اثر این روش درمانی بدرستی مشخص نیست و برای شناخت آنها نیاز به انجام یک کارآزمایی بالینی کامل می باشد.

با توجه به محدودیت و عدم دسترسی به منابع آب شیرین، آب زیرزمینی به عنوان یک منبع شناخته شده، از اهمیت ویژه ای برخوردار است. در این مطالعه، از یک روش نوین حجم محدود موسوم به DDFV (Dual Discrete Finite Volume ) برای مدل سازی جریان و انتقال آلودگی در آب زیرزمینی استفاده شده است. در این روش، از شبکه بندی های ساختاریافته و ساختارنایافته استفاده شده که می تواند هندسه های پیچیده را مورد بررسی قرار دهد و معادلات جریان و انتقال آلودگی به دقت برای هر المان شبکه مثلثی مدل شده و غلظت آلودگی در مرکز و رئوس هر المان به دست آید. در ابتدا، معادله ی جریان در محیط غیراشباع حل شد و پارامترهای محتوای رطوبت و تراز سطح آب زیرزمینی محاسبه گردید. سپس با توجه به نتایج به دست آمده، سرعت حرکت آب در خاک برآورد شد. در نهایت، معادله آلودگی در محیط غیراشباع استخراج شد و مقدار غلظت در رئوس هر المان محاسبه گردید. این مدل در حالت های جریان ناپایدار در یک بعد و دو بعد بادقت بالا صحت سنجی شده است.با مقایسه حالت دوبعدی با حالت یک بعدی، مشخص گردید که نوسانات در حالت دوبعدی وجود ندارد.

در این مقاله روش های مرتبه بالای MPDATA و روش تفاضل محدود فشرده (CFDM) به معادله فرا رفت یک و دو بعدی برای کاربرد در مدل سازی انتشار آلودگی هوا، استفاده می کنند. روش های MPDATA، پخش ایجاد شده توسط روش پادبادسو را با اضافه کردن جمله ضد پخش خنثی می کنند که به این طریق دقت روش بالا می رود، در صورتی که در روش های فشرده خود روش ذاتا به دلیل لحاظ کردن رابطه ضمنی بین مشتق تابع و خود تابع از دقت بالایی برخوردار است. در این تحقیق شبیه سازی معادله فرا رفت در حالت یک بعدی در شبکه های 11، 21، 41، 81، 161، 321 و 641 نقطه ای و در حالت دو بعدی در شبکه های 11×11، 21×21، 41×41، 81×81، 161×161 و 321×321 برای روش MPDATA و در شبکه های 11×11، 21×21، 41×41 و 81×81 برای روش فشرده انجام شده است. با انجام این شبیه سازی دو نکته اساسی مورد مطالعه قرار گرفته است. اول این که دقت این دو روش در شبیه سازی معادله فرا رفت ارزیابی شده است. به طوری که در حالت یک بعدی دقت شبکه 641 نقطه ای روش MPDATA با دقت شبکه 161 نقطه ای روش فشرده برای هر دو خطای مطلق نسبی و خطای RMS نسبی تقریبا برابر است. در حالت دو بعدی خطای شبکه 321×321 روش MPDATA معادل خطای شبکه 41×41 روش فشرده است. این موضوع دقت بیشتر روش فشرده را نشان می دهد. نکته دوم در این شبیه سازی، زمان محاسبات است. زمان محاسبات روش فشرده بمراتب بیشتر از روش MPDATA به دست آمده است، به طوری که در حالت یک بعدی این زمان به طور میانگین (در شبکه های مختلف) برای روش فشرده 333 برابر روش MPDATA است و در حالت دو بعدی این عدد به مقدار 306 برابر می رسد.